Нашы Блогі
Наста Ільіна, журналістка, якая займаецца праваабарончай тэматыкай

Ад прывіду камунізму чакаць іншага не прыходзіцца
Уладзімір Вялічкін

Шарыкавы ва ўладзе
Сяргей Пятрухін, народны рэпарцёр

Тыпова беларуская гісторыя – начальнік збіў падначаленага
Зміцер Гарбуноў, судовы манітор

460 рублёў - дробязь для пенсіянера
Памятныя даты
Нашы Выданні
Архіў навінаў
Архіў навінаў
Каляндар
Лістапад
ПнАўСрЧцПтСбНдз
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930   
Архіў навін
23.09.2009
Як бел-чырвона-белы сцяг і «Пагоня» сталі дзяржаўнымі сымбалямі Беларусі
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 23.09.2009 Як бел-чырвона-белы сцяг і «Пагоня» сталі дзяржаўнымі сымбалямі Беларусі 19 верасьня 1991 года Вярхоўны Савет Беларусі надаў Бел-Чырвона-Беламу Сьцягу і гербу «Пагоня» статус дзяржаўных сымбаляў. Але перш чым прыгадаць падрабязнасьці таго паседжаньня – колькі слоў пра даволі распаўсюджаны міт, зьвязаны з цяперашнім кіраўніком дзяржавы. Пачатак нечарговай сэсіі Вярхоўнага Савету 12 скліканьня, на якой была абвешчана незалежнасьць Беларусі, 24 жніўня 1991 г. (са сьцягам – Валянцін Голубеў, Зянон Пазьняк, Вольга Галубовіч). 24 жніўня 1991 году, перад пачаткам скліканай на патрабаваньне Апазыцыі БНФ надзвычайнай сэсіі, мы сабраліся ў пакоі апазыцыі на трэцім паверсе Дома ўраду. Цікава, што ніхто з маіх калег, дэпутатаў-фронтаўцаў, зь цяжкасьцю ўзгадвае дэталі дзьвюх папярэдніх дзён – 22-га і 23-га жніўня, пасьля правалу ГКЧП і перад сэсіяй. У маёй памяці таксама гэтыя два дні (і ноч) зьліліся ў адно – мы правялі іх у пакоі апазыцыі. Рыхтавалі праекты дакумэнтаў, датычныя наданьня Дэклярацыі аб сувэрэнітэце статусу канстытуцыйнай сілы, стварэньня інстытуцыяў незалежнай дзяржавы, забароны КПБ-КПСС. Калі надышоў час ісьці на сэсію, Галіна Сямдзянава ўзяла Бел-Чырвона-Белы Сцьяг. Яна пранесла яго праз калідор трэцяга паверха, потым па калідоры другога паверха каля кабінэту старшыні ВС Дземянцея – да фае перад Авальнай заляй. Зянон Пазьняк папрасіў перадаць сьцяг Валянціну Голубеву, і Валянцін унёс яго за крэслы прэзыдыюму, паставіўшы побач са сьцягам БССР. Валянцін Голубеў з Бел-Чырвона-Белым Сьцягам. Зьлева - старшыня ВС Мікалай Дземянцей і яго намесьнік Васіль Шаладонаў Пазьняк падышоў да мікрафону: «Паважаны Прэзыдыюм, просьба ад дэпутатаў Апазыцыі Беларускага Народнага Фронту прымацаваць побач зь дзяржаўным сьцягам Беларускай ССР нацыянальны сьцяг Беларусі. Права на гэта нам дае наша гісторыя і Дэклярацыя аб дзяржаўным сувэрэнітэце Рэспублікі». Варта сказаць, што камуністычная большасьць прыехала на сэсію перапалоханая – яшчэ некалькі дзён таму іхні штаб, ЦК КПБ, падтрымаў антыканстытуцыйны ГКЧП, на сходах адкрыта патрабавалі выгнаць парткамы з прадпрыемстваў, забараніць кампартыю. Але тут некаторыя імгненна паўскоквалі зь месцаў – «Непорядок! Зачем этот флаг?». Дземянцей паставіў пытаньне на галасаваньне – толькі 107 дэпутатаў прагаласавалі «за» (патрэбна было 173). Узьнікала небясьпека псыхалягічнай перамогі камуністаў, што магло фатальна адбіцца і на пытаньнях аб Незалежнасьці; Голубеў вынес сьцяг са сцэны і паставіў яго ў «менскім» сэктары. Пазьняк адразу запатрабаваў, каб Дземянцей, які «падтрымаў хунту», ня вёў сэсію, а перадаў гэтае права свайму першаму намесьніку Шушкевічу. Сэсія пайшла па нашым сцэнары. Потым бел-чырвона-белы сьцяг быў вернуты на сцэну, а назаўтра Беларусі была вернутая Незалежнасьць. Вытокі аднаго міта У другі дзень сэсіі здарыўся эпізод, які, відаць, і стаў нагодай міту, што нібыта Лукашэнка ўнёс у Авальную залю ВС Бел-Чырвона-Белы Сьцяг (а некаторыя журналісты яшчэ пішуць -- "першым унёс"). Яшчэ перад сэсіяй БНФ заклікаў людзей прыйсьці на плошчу перад Домам ураду, каб падтрымаць дэпутацкую апазыцыю. Сабралася некалькі дзясяткаў тысяч чалавек, над якімі луналі сотні Бел-Чырвона-Белых Сьцягоў. У перапынку паседжаньня, вяртаючыся з гатэлю «Менск», касманаўт Уладзімер Кавалёнак ўзяў у некага на плошчы нацыянальны сьцяг і прынёс яго у Авальную залю. Разам з Кавалёнкам ішлі Інэса Драбышэўская (пазьней – міністар аховы здароўя ў першым лукашэнкаўскім урадзе, яшчэ пазьней -- «сэнатар») і Аляксандар Лукашэнка. У гады дэпутацтва Лукашэнка ня тое што не выказваў сымпатыяў да нацыянальных сымбаляў – ён імі адкрыта, падкрэсьлена пагарджаў. Ня памятаю, каб ён насіў дэпутацкі бел-чырвона-белы значок, які выдалі кожнаму дэпутату ў пачатку 1992 году. Затое дакладна з 1993 года на ягоным пінжаку быў стары значок з «бэсэсэраўскім» зялёна-чырвоным сьцягам – гэта добра бачна і на фотаздымках пэрыяду прэзыдэнцкай кампаніі 1994 г. Так што калі некаторыя былыя паплечнікі Лукашэнкі кажуць, што зьмена сымболікі ў 1995 годзе для іх была нечаканасьцю, яны хітруюць. Кожны голас быў вызначальным У верасьні 91-ага адкрылася наступная сэсія, і Апазыцыя БНФ ўнесла ў парадак дня пытаньне аб наданьні «Пагоні» і Бел-Чырвона-Беламу Сьцягу статусу дзяржаўных сымбаляў. 24 жніўня 1991 г. У прэзыдыюм Вярхоўнага Савету дэпутатамі Апазыцыі БНФ унесены Бел-Чырвона-Белы Сьцяг (Галіна Сямдзянава). Эталён Сьцягу і Гербу на просьбу Пазьняка распрацаваў мастак Яўген Кулік, яму дапамагалі Уладзімер Крукоўскі, Лявон Бартлаў і Мікола Купава. У фае перад Авальнай заляй мы разьмясьцілі стэнды пра гісторыю нацыянальных сымбаляў – для большасьці дэпутатаў гэтая інфармацыя была адкрыцьцём. Якраз 19 верасьня на запросіны ВС Малдовы мы з дэпутатам Міхаілам Сьлямнёвым павінны былі ляцець у Кішынёў на выбары ў якасьці назіральнікаў. Але раніцай я ня стаў складваць валіску і сказаў жонцы, што нікуды, хутчэй за ўсё, не палячу – бо наўрад ці пасьпеем прагаласаваць да вылету. Перад паседжаньнем пайшоў да Шушкевіча – і ў ягонай прыёмнай сустрэў Сьлямнёва. Ён таксама вырашыў адмовіцца ад паездкі. Аргумэнт быў адзін – мы не даруем сябе, калі нашых галасоў ня хопіць. Шушкевіч пагадзіўся. Па праўдзе, мне падавалася, што галасоў павінна хапіць – проста не хацелася прапусьціць такое гістарычнае паседжаньне. Але сытуацыя аказалася больш драматычнай, чым ўяўлялася спачатку. За тры тыдні, якія прайшлі ад папярэдняй сэсіі, дэпутаты камуністычных перакананьняў адышлі ад пасьляпутчаўскага шоку і пачалі рыхтавацца да рэваншу. Цэнтрам палітычнай сілы намэнклятуры пасьля ліквідацыі ЦК КПБ рабіўся Саўмін (нагадаю, што ў тыя дні Кебіч канкураваў з Шушкевічам за пасаду старшыні ВС). Кебіч тады не выступаў супраць нацыянальных сымбаляў, але і не падтрымліваў іх (зусім магчыма, што ён хацеў уцягнуць нас у гандаль: ён падтрымоўвае Сьцяг і «Пагоню», а мы – яго). Шмат якія дэпутаты вагаліся. Вельмі станоўча паўплывалі на настроі залі выступы прэзыдэнта Акадэміі Навук Уладзімера Платонава і асабліва -- Георгія Таразевіча (у той момант ён быў членам Прэзыдыюму ВС СССР, яшчэ за паўтары гады перад гэтым – старшынём Прэзыдыюму ВС БССР, а да гэтага мэрам Менску. Намэнклятура ўспрымала яго як «свайго» і верыла яму). Сапраўды, Сьцяг і Герб былі прынятыя «голас у голас» – калі хаця б аднаго не хапіла, пытаньне давялося б адкласьці, магчыма, да наступнай сэсіі (праз некалькі месяцаў сытуацыя для станоўчага рашэньня была ўжо неспрыяльная; ды што месяцы, ўжо на наступны дзень некаторыя дэпутаты камуністычных перакананьняў паспрабавалі аспрэчыць рашэньне). Канешне, кожны з дэпутатаў, якія галасавалі «за», можа абсалютна справядліва лічыць менавіта свой голас «вызначальным». І ўсё ж, быў адзін голас, які сапраўды вызначыў вынікі галасаваньня. Вось як пра гэта прыгадвае Зянон Пазьняк: «Перад галасаваньнем я падышоў да аднаго дэпутата-вэтэрана з Менску, узяў яго за руку і сказаў: «Мы з Вамі розных палітычных поглядаў, але і Вы, і я – беларус. Мы павінны працаваць дзеля Беларусі. Калі ласка, прагаласуйце за Герб і Сьцяг. Я Вас вельмі прашу». Ён памаўчаў, а потым адказаў – «Добра. Я Вам абяцаю, што прагаласую». І сапраўды, прагаласаваў». Тым дэпутатам быў Міхаіл Жукоўскі – былы намесьнік старшыні менскага гарвыканкаму, у той момант – старшыня Камісіі па справах вэтэранаў і член Прэзыдыюму ВС. І да гэтага, і пасьля гэта, і як «просты» дэпутат, і як член Прэзыдыюму Жукоўскі галасаваў зусім ня так, як галасавалі дэмакратычныя дэпутаты. Але ў той гістарычны дзень ён сапраўды падтрымаў Беларусь. За больш як дваццаць гадоў знаёмства з Пазьняком я толькі аднойчы бачыў на ягоных вачах сьлёзы – увечары 19 верасьня 1991 году, калі на таблё высьвецілася лічба станоўчага рашэньня, і нацыянальныя сымбалі набылі статус дзяржаўных. …Калі-небудзь мы даведаемся імя дэпутата, які ўнясе Бел-Чырвона-Белы Сьцяг у парлямэнт вызваленай ад дыктатуры Беларусі. Магчыма, гэта будзе нехта з тых сёньняшніх маладых, якіх зьбіваюць, арыштоўваюць і штрафуюць за вывешваньне нацыянальнага сымбалю на вуліцах нашых гарадоў. Першая паштовая марка Рэспублікі Беларусь Хартыя'97. http://charter97.org/be/news/2009/9/18/22088/ Назад
23.09.2009
Савецка-фашысцкая дружба
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 23.09.2009 Савецка-фашысцкая дружба Савецка-нямецкі парад у Берасьці 22 верасьня 1939 22 верасьня 1939 году ў Берасьці адбыўся супольны вайсковы парад частак гітлераўскай і сталінскай арміяў. Берасьцейскі гісторык Ігар Бараноўскі мяркуе, што сучаснае стаўленьне да падзей 70-гадовай даўніны ня можа быць пазытыўным. Была вайна, гінулі беларусы, якія служылі ў Войску Польскім, траплялі ў нямецкі і савецкі палон. Пасьля ўсталяваньня савецкай улады ў Заходняй Беларусі пачаліся масавыя рэпрэсіі, расправы над беларускай інтэлігенцыяй. Аднак чаму яшчэ і сёньня беларусы асьцярожныя ў сваіх выказваньнях пра той час, пра дэманстрацыю сяброўскіх дачыненьнязў паміж двума дыктатарскімі рэжымамі? Меркаваньне гісторыка Ігара Бараноўскага: лепшае, як гаворыцца, трымаць язык за зубамі ... "Праблема, найхутчэй, у тым, што людзі, як я мяркую, асьцерагаюцца гаварыць у адкрытую пры сучаснай сытуацыі ў Беларусі. Я ўпэўнены, што людзі дасьведчаныя, але жыцьцё іх навучыла быць асьцярожнымі ў выказваньнях пра тое, што яны думаюць. Лічаць за лепшае, як гаворыцца, трымаць язык за зубамі. Гэта галоўная прычына. Бо для карэнных берасьцейцаў і іх нашчадкаў ня ёсьць сакрэтам, што і як адбывалася ў верасьні 1939-га. Вельмі шмат архіўнай фота- й кінахронікі, нямецкай нават, пазнаходзілі краязнаўцы". Пытаюся ў суразмоўцы пра яго асабістае меркаваньне. Ігар Бараноўскі кажа: "Факт застаецца фактам, што два гады цягнулася савецка-фашысцкая дружба. Тады асуджаць фашызм у СССР было, скажам так, нават забаронена. Хаця можна пагадзіцца з думкай, што гэта не была савецкая ініцыятыва. Усё ж такі была прапанова немцаў, якія дэманстравалі Захаду свае сяброўскія стасункі з СССР. На той момант ім гэта было палітычна выгадна перад заходнімі краінамі. Ну, а тое, што бальшавіцкая ўлада пайшла на такую дружбу, сьведчыць пра яе інтарэсы. Хаця такія паводзіны непрыгожа выявілі бальшавікоў ва ўсясьветнай супольнасьці".    Савецка-нямецкі парад у Берасьці 22 верасьня 1939   Парад прымаюць генэралы Гайнц Гудэрыян і Сямён Крывашэін Радыё Свабода. http://www.svaboda.org/content/article/1828365.html Назад
23.09.2009
Памятаць, каб не паўтарылася
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 23.09.2009 Памятаць, каб не паўтарылася Помнік вязням ізаляцыйнага лагера ў Картуз-Бярозе наведалі супрацоўнікі секцыі "Мемарыял" дабраахвотнага Таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры - вядомы дысідэнт і вязень Мардоўскіх лагераў Сяргей Хіжанкоў, кіраўнік руху салідарнасці "Разам" Вячаслаў Сіўчык, сакратар секцыі "Мемарыяла" Ганна Шапуцька і прадстаўнікі моладзі. На ўрачыстасці прысутнічалі некалькі мясцовых актывістаў. Мэту прыезду акрэсліў Вячаслаў Сіўчык: - Акцыя па ўшанаванні памяці вязняў канцлагера ў Бярозе-Картузскай традыцыйная, бо гэта сімвал таго часу, сімвал санацыйнай Польшчы, сімвал той палітыкі, якая праводзіўся ў адносінах да беларусаў як нацыі. Затым прысутныя ўсклалі да помніка кветкі і Сіўчык звярнуўся да прысутных з прамовай: - На жаль, у 20-м стагоддзі ўсе ўлады, якія былі на нашай тэрыторыі, праводзілі палітыку этнацыду ў адносінах да нашай нацыі. Два таталітарных рэжымы – нацысцкая Германія і таталітарны Савецкі Саюз – палітыку генацыду. Аднім з сімвалаў санацыйнай палітыкі з'яўляецца Бяроза-Картузская, канцлагер, які быў вядомы ва ўсёй Еўропе, выклікаў еўрапейскія пратэсты. Для нас мучэнні тых людзей, якія, насуперак законаў міжваеннай Рэчы Паспалітай, сапраўды праходзілі і праз катаванні. Знаходжанне тых людзей да году, проста зняволенне без нічога, у тым ліку толькі за тое, што яны беларусы. Я думаю, што мы ўсе ўшануем памяць вязняў гэтага канцлагера: і беларусаў, і ўкраінцаў, прадстаўнікоў іншых нацыянальных меншасцяў Рэчы Паспалітай. Таксама палякаў, якія трапілі ў гэты канцлагер за свае палітычныя погляды. Бо ўсё роўна ў дэмакратычнай краіне не мусяць быць зняволеныя па нацыянальнаму ці ідэалагічнаму прынцыпу. Таму я прашу ўсіх пачціць хвілінай маўчання вязняў канцлагеру "Бяроза-Картузская". Польская меншасць Заходняй Беларусі вельмі моцна пацярпела ад камуністычных рэпрэсій. Беларускінацыянальны рух быў заўсёды салідарны з тымі людзьмі, якія пацярпелі ад рэпрэсій, камцуністычных і нацысткіх. Таму ўшаноўваем памяць тых людзей, якіх забівалі 70 гадоў таму назад. Трэба адзначыць, што стаўленне грамадства да ізаляцыйнага лагера ў Картуз-Бярозе неадназначнае. Гаворыць мастак і грамадскі актывіст Анатоль Маразюк: - Я вельмі, вельмі спачуваю тым людзям, якія апынуліся ў гэтай турме. Турма – гэта ёсць турма. І асабліва жахліва, калі ў ёй сядзяць людзі, якія не зрабілі ніякага злачынства. Але ж такія падзеі і ў наш час працягваюцца. Таму мяне гэта не здзіўляе. Мяне здзіўляе іншае: вось чаму, калі справа заходзіць пра польскую турму, тут усе – ад ідыёлагаў да простых смертных - выказваюць сваё страшэннае абурэнне страшэнна жорсткім рэжымам, у якім утрымліваліся вязні. Па-першае, тут ні аднаго вязня не вывелі з камеры, не паставілі да сценкі і не пусцілі кулю ў лоб альбо ў затылак, што рабілі мы. Чаму мы гаворым пра палякаў, што яны вельмі дрэнныя з іх турмамі, а з нашымі ГУЛАГамі, з рукамі ў крыві мы цудоўныя людзі. Мы знішчалі мільёнамі сваіх жа людзей, сваіх саратнікаў па партыі - мы добрыя. Калі ўжо пачынаць асуджаць каго-небудзь - трэба пачынаць з сябе. Для Ганны Шапуцька і мясцовай актывісткі Галіны Кавалевіч наведванне помніка ахвярам польскага этнацыду – гэта ўшанаванне ахвяраў усіх рэжымаў. Нагадаю, што ізаляцыйны лагер у Картуз-Бярозе існаваў з 1934 па 1939 год. Па дадзеных навуковага супрацоўніка Інстытута гісторыі Войцэха Слешыньскага, які працаваў з архіўнымі дакументамі, у лагеры пабывала 10 тыс. вязняў. З якіх 13 чалавек памерла ў Кобрынскай бальніцы. З архіўнымі дакументамі супрацоўнікі Бярозаўскага гістарычнага музея, дзе гэтай тэме адведзена цэлая зала ў адным з памяшканяў былога ізаляцыйнага лагера, не працавалі. Па словах прысутных, памяць ушанавання ахвяр патрэбна для таго, каб урокі этнацыду і генацыду не паўтарыліся. Ганна Васілевіч, Радыё Рацыя. http://racyja.by/news/materyyaly/sotsyum/19604.html Назад
23.09.2009
Праблемныя прадпрыемствы Брэста выйшлі на поўны працоўны тыдзень
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 23.09.2009 Праблемныя прадпрыемствы Брэста выйшлі на поўны працоўны тыдзень Праблемныя прадпрыемствы Брэстчыны пераходзяць на поўны працоўны тыдзень. Брэсцкі хімзавод, завод "Цветатрон", швачныя фабрыкі "Элма" і "Надзея" працуюць пяць дзён. "У сувязі з павелічэннем збыту прадукцыі" – патлумачылі Еўрарадыё на "Цветатроне". Пакуль толькі "Дываны Брэста" застаюцца на скарочаным графіку. У асноўным вяртанне да нармальнага графіка працы звязваецца з павелічэннем экспарту ў Расію. Прынамсі, так тлумачаць у адміністрацыі "Элмы". На думку некаторых экспертаў, такое сінхроннае адкрыццё расійскага рынка можа быць платай Масквы за маштабныя вучэнні "Захад-2009" і за намер прызнаць незалежнасць Паўднёвай Асеціі і Абхазіі. Павал Грынь, Еўрапейскае радыё для Беларусі. http://www.euroradio.fm/by/980/news/38534/ Назад
23.09.2009
Гайнц Гудэрыян: "Перадаю Вам Брэст і Брэсцкую крэпасць…
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 23.09.2009 Гайнц Гудэрыян: "Перадаю Вам Брэст і Брэсцкую крэпасць…" 22 верасня 1939 года ў Брэсце адбыўся сумесны савецка-нацысцкі парад. Пра гэта згадвае брэстаўчанін Валянцін Шаўчук, на той час 11-гадовы хлапчук. 70 гадоў таму у Брэсце адбылося пераразмеркаванне тэрыторый паводле пакта Молатава-Рыбентропа ад 23 жніўня 1939 года. Валянцін Шаўчук: "Генерал, невысокага росту, пузаты крыху, Гудэрыян, сеў у машыну, пад'ехаў да нашых, там дзе стаяў аркестр нямецкі, павітаўся з нашым прадстаўніком і сказаў: "Адпаведна з дамовай паміж нашымі ўрадамі я ўпаўнаважаны і перадаю вам Брэст і Брэсцкую крэпасць". Да яго ад мяне было найбольш метраў дзесяць. Нашыя аддалі яму чэсць, ён сеў у аўто, і шафёр яго адвёз". Быў Шаўчук і сведкам уваходу чырвоных у горад: "За мостам Кобрынскім камуністы з стужкамі чырвонымі хадзілі. Яны арганізавалі людзей для сустрэчы савецкай ўлады. Мы, пацаны, праведалі неяк, прыбеглі. Спачатку пайшлі некалькі танкаў. Не "трыццацьчацвёркі", іншыя. За імі паехалі грузавікі. Палутаркі. Калі трэцяя прайшла, камуністы загаманілі: "Дык гэта нашы! Давайце сустракаць!" Наколькі многа людзей чакалі "нашых"? Валянцін Шаўчук: "Родная мова прыйшла, ужо нас болей не называлі "кацапамі". А потым, пачынаючы з канца 1939 года, пайшлі арышты людзей. У тым ліку арыштавалі і майго бацьку. Было такое, што суседзі перасталі вітацца. Баяліся, што і іх арыштуюць. У госці людзі перасталі хадзіць". Агулам за паўтара гады ў Брэсцкай вобласці арыштавалі каля 7 тысяч чалавек. Шаўчуку-старэйшаму «навесілі» супрацу з польскай дэфензівай. Калі Валянцін хадзіў па архівах, убачыў рашэнне: усю сям'ю вывезці ў Сібір 3 ліпеня 1941 года. Далі адно спатканне з бацькам у Брэсцкай турме. Валянцін Шаўчук: "Дзве рукі ягоныя былі бачныя. Дык пазногці былі сінія. Потым ён расказаў, што ўстаўлялі пальцы ў дзверы. Двое трымалі, а адзін душыў. І мусіў падпісваць усё, што скажуць". Усе тры ўлады, якія памяняліся ў тыя гады ў Брэсце, Валянцін Шаўчук характарызуе так: "Калі немец пачаў вайну, частка насельніцтва была катэгарычна супраць саветаў. Немцы чым бралі людзей? Казалі: калхоз капут, НКВД капут, Сталін капут. А шмат хто быў арыштаваны проста так, без віны. Багатыя палякі памагалі, запрашалі да сябе ў госці, дарылі падарункі. Дзецям на Новы год запісвалі, хто што хоча, і потым раздавалі. Беспрацоўным давалі дапамогу. Мой бацька хацеў быць машыністам, але сказалі: запішыся ў польскую веру. Ды дзе там. Заядлымі яны былі "кацапамі", усё толькі рускае, рускае і рускае. Так іх яшчэ дзед выхаваў, газеты рускія любіў чытаць, "Праўду". Пасля вайны Валянцін Шаўчук не давучыўся ні ў Брэсцкім чыгуначным тэхнікуме, ні ў педагагічным інстытуце. Цікавілася ім КДБ. Мусіў ехаць у Львоў. Стаў заатэхнікам. Але ў Брэсце праз два гады атрымаў "воўчы білет" за рэпрэсаванага бацьку. А бацьку пасля вайны пасадзілі яшчэ на 10 гадоў. Бо з вялікага русафільства той вярнуўся пасля службы ў арміі Андэрса дахаты і тут сказаў, што лепш бы забраў сям'ю ў Англію. Здымкі з сайта Музея Брэсцкай крэпасці і з інтэрнэта. На здымках: супольны парад 22 верасня 1939 года ў Брэсце. Перадача Брэста і Брэсцкай крэпасці. Спускаюць нямецкі сцяг.Нямецкі бок прадстаўляе генерал Гудэрыян, савецкі - брыгадны камісар Крывашэін. Павал Грынь, Еўрапейскае радыё для Беларусі. http://www.euroradio.fm/by/979/reports/38487/ Назад
22.09.2009
"Дажынкі-2009": каму - песні, каму - піва, а каму - кабінет следчага
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 22.09.2009 "Дажынкі-2009": каму - песні, каму - піва, а каму - кабінет следчага Пад час рэспубліканскага фестывалю "Дажынкі-2009" у Кобрыне пры ўваходзе ў гарадскі парк быў затрыманы супрацоўнікамі наркакантроля Кобрынскага РАУС вядомы апазыцыянер Алесь Мех. Ён знаходзіўся там з 12-гадовым сынам Антонам. Мех хацеў з сынам прайсці ў Лядовы палац, але туды іх з сынам не пусцілі, затым пайшлі ў гандлёвыя рады, дзе пры ўваходзе ў гарадскі парк Меху на вачах у 12-гадовага сына Антона заламалі рукі. Як пазней паведаміў Радыё Рацыя сам Алесь Мех, затрымаў яго супрацаўнік аддзела наркакантроля лейтэнант Іксанаў. Па яго словах, самае цікавае, што вобшук быў зроблены не пры затрыманні, не тады, як 40 хвілін чакалі міліцэйскую аўтамашыну, а праз 5 хвілін, як пачалі ехаць ў аўтамабілі. Спачатку Меху было прад'яўлена абвінавачванне ў тым, што ён мае зброю, нібы папярэдзілі міліцыю па званку. У кабінеце наркакантроля прычынай затрымання аказалася падазрэнне ў захаванні наркотыкаў. Для Радыё Рацыя прычыну затрымання не назвалі ні дзяжурны Вознік, ні супрацоўнік наркакантроля Андрэй Іксанаў. Праз 3,5 гадзіны пасля затрымання вядамы апазыцыянер Алесь Мех быў адпушчаны з Кобрынскага РАУС. Алесь Мех лічыць, што пры цяперашняй уладзе ў нашай дзяржаве чалавек зусім безаабаронны перад сілавымі структурамі. Што захочуць, тое і зробяць. Ён зрабіў выснову, што ніякай лібералізацыі ў краіне няма. Няхай не цешаць сябе некаторыя прадстаўнікі апазіцыі гэтым. Праваабаронца Юрась Жыдовіч, які дапамагаў Меху ў вызваленні, ўздыхнуў з палёгкай, калі Меха адпусцілі. У яго была перасцярога, што могуць падкінуць наркотыкі. Ганна Васілевіч, Радыё Рацыя. http://racyja.by/news/materyyaly/elections/19549.html Назад
22.09.2009
Лукашэнка на "Дажынках" у Кобрыне
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 22.09.2009 Лукашэнка на "Дажынках" у Кобрыне Сёньня кіраўнік Беларусі Аляксандар Лукашэнка ўзяў удзел у 13-ым рэспубліканскім фэстывалі "Дажынкі-2009", які сёлета праводзіцца ў Кобрыне. У горадзе прынятыя павышаныя меры бясьпекі. У Кобрыне Аляксандар Лукашэнка прызямліўся на верталёце каля ўзьведзенай да сьвята "Лядовай арэны". Агледзеўшы ўзьбярэжную ракі Мухавец, ён сказаў: "Вычысьціць ўзьбярэжную бульдозэрам, прывесьці ў парадак, гэта ж можна было і да "Дажынак". Гэта трэба штогод рабіць бясплатна, без усялякіх укладаньняў. Трэба камітэту дзяржкантролю паглядзець гарады "Дажынак". А то мы вось так зробім, паахаем, паохаем, усё добра, прыгожа, а потым усё пачынае развальвацца". На мінулых "Дажынках" у Оршы Аляксандар Лукашэнка заявіў, што ў Беларусі атрымалі кубанскі ўраджай і нават абышлі кубанцаў. Сёлета ў Кобрыне ён скардзіўся на дрэннае надвор'е. Валавы збор зерня склаў 9 мільёнаў тон, крыху менш чым у мінулым годзе. Толькі тры вобласьці дасягнулі прыросту ўраджайнасьці. На наступны год ён загадаў сабраць 10 мільёнаў тон. Таксама Лукашэнка паабяцаў, што яшчэ цягам года-паўтара працягнецца дзяржаўнае датаваньне сельскай гаспадаркі. "Я ўжо доўгі час, гады тры, рыхтую вас да таго, што мы паціху будзем адыходзіць ад даплат, датацый на гектар, кіляграм і літар. Гэта яшчэ год-паўтара і з новай пяцігодкі дзяржава павінна займацца дзяржаўнымі праектамі". Аляксандар Лукашэнка таксама адказаў на пытаньні журналістаў. Ён заклікаў спакойна, без аплядысмэнтаў аднесьціся да рашэньня ЗША адмовіцца ад плянаў разьмяшчэньня проціракет ва Ўсходняй Эўропе. Хаця, "добра, што прэзыдэнт Абама зрабіў гэты крок. Гэта мужны крок, і калі ЗША не наробяць дурноты, то гэта будзе вельмі добра". Таксама Лукашэнка выступіў за зьняцьцё бар'ераў у гандлі з Расеяй. Падчас візыту расейскага прэзыдэнта будуць абмеркаваны пытаньні ваенна-стратэгічнага і ваенна-тэхнічнага супрацоўніцтва. Таксама Лукашэнка заявіў пра гатоўнасьць павялічыць пастаўкі сельгаспрадукцыі ва Ўкраіну. Ён сказаў, што там "загуляліся ў рынак" і нагадаў, што папярэджваў Ельцына і Кучму, каб "ня секлі на кускі зямлю". З нагоды прыезду кіраўніка Беларусі ў Кобрыне прынятыя павышаныя меры бясьпекі. Спэцслужбы затрымалі і адвезьлі ў пастарунак на некалькі гадзін актывіста Партыі БНФ Аляксандра Меха. "Я пайшоў з сынам гуляць па горадзе. Калі мы прыйшлі ў гандлёвыя рады на ўваходзе ў парк імя Суворава да мяне са сьпіны падышоў чалавек у цывільным, схапіў за руку, спрабаваў яе заламаць, сказаў, што я затрыманы. Ён сказаў, што ёсьць ананімнае тэлефанаваньне, што ў мяне зброя. У зьвязку з тым, што горад увесь ачэплены, мы хвілін 30 хадзілі па горадзе, каб ён мяне прывёў у пастарунак. Бо была і служба бясьпекі, міліцыянты, і яны нас не прапускалі. Калі мы блукалі, якраз выйшлі на картэж першай асобы дзяржавы. Потым адышлі ў бок і ён выклікаў спэцмашыну. Калі мы ехалі ў спэцмашыне, яны правялі вобшук. Забралі пашпарт, грошы, рамень і заручальны пярсьцёнак". У пастарунку на Аляксандра Меха склалі пратакол затрыманьня. І сказалі, што паступіла тэлефанаваньне, што ў яго нібыта былі наркатычныя сродкі. Міліцыянты зьнялі адбіткі пальцаў і адпусьцілі актывіста. Алесь Дашчынскі, Радыё Свабода. http://www.svaboda.org/content/article/1826721.html Назад
22.09.2009
Актывістаў на «Дажынкі» з хаты не выпускаюць
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 22.09.2009 Актывістаў на «Дажынкі» з хаты не выпускаюць Міліцыянты правяраюць торбы ў сталых жанчын. Сёньня ў Кобрыне, што на Берасьцейшчыне, другі дзень фэстывалю працаўнікоў вёскі "Дажынкі-2009". Да прыезду Аляксандра Лукашэнкі горад зачысьцілі ад актывістаў апазыцыі. Старшыня незарэгістраванай праваабарончай арганізацыі "Берасьцейская вясна" Уладзімер Вялічкін паведаміў "Свабодзе" як затрымлівалі рэгіянальнага каардынатара Партыі БНФ Аляксандра Меха. "Сёньня раніцай Алесь Мех разам з сынам Антонам пайшлі ў гарадзкі парк Кобрына. Там да іх прычапіўся невядомы ў цывільным і параіў сыну ісьці дахаты. А Алесь, як мы высьветлілі агульнымі намаганьнямі, быў дастаўлены ў Кобрынскі РАУС у аддзел па барацьбе з наркотыкамі". Зь Берасьця ў Кобрын тэрмінова выехаў праваабаронца Юры Жыдовіч. Ён паведамляе: "Зараз у Кобрыне ніводная кантора не працуе. Мы спрабавалі да высьвятленьня прычынаў затрыманьня Аляксандра Меха далучыць адваката, усьведамляючы, што тут могуць і наркотыкі падкінуць. Наркакантроль — гэта небясьпечна. Ім жа пазьней трэба будзе рабіць добрую міну пры дрэннай гульні, то бок сябе абяліць. Таму магчымыя дрэнныя наступствы. Вось чаму мы імкнёмся далучыць да гэтай справы адваката". Паводле праграмы фэсту, гасьцей і жыхароў сёньня забаўляюць ад раніцы. На вуліцах Суворава, Дзяржынскага і Пушкіна разгорнуты гандаль таварамі беларускай вытворчасьці. Чэргі да прывазных тавараў. Удзельнікі нават таннага распродажу скардзяцца на нізкую актыўнасьць пакупнікоў. Да прыкладу, Аршанскі льнокамбінат накіраваў у Кобрын прадукцыі на некалькі дзясяткаў мільёнаў рублёў. А які вынік? Тлумачыць адказная за выязны гандаль Ніна Турунюк: Раніца другога дня «Дажынак». "Нагандлявалі на 8 мільёнаў. Падыходзілі да нас прадстаўнікі канцэрна „Беллегпрам", казалі, што мы найлепш папрацавалі, чым хтосьці ў гэтых гандлёвых радах" (сьмяецца). Дэгустацыя прадукцыі беларускіх вытворцаў. На вулічных падмостках — танцы й сьпевы. Але, як пераконвае жыхарка Кобрына Галіна Чарняк, нават самадзейныя артысты выкарыстоўваюць так званую "фанэру" — магнітафонныя запісы: "Паказуха — паўсюдна. На сцэне ўсё адбываецца пад фанаграму. Толькі была тут цётка, якая зьбірала ахвяраваньні. Грала на скрыпачцы. Гэта тут быў адзіны жывы гук". У Кобрыне на сёньня больш як дзьве тысячы супрацоўнікаў міліцыі і спэцслужбаў. Пра свае ўражаньні ад дзейнасьці сілавых структураў гаворыць Браніслаў Аўдзей: "Пяць саставаў стаіць на чыгунцы. У вагонах жывуць міліцыянты, даішнікі, супрацоўнікі КДБ. Мужчыны й жанчыны. Увесь горад імі кішыць. Вось гэта я расцэньваю як самую вялікую паказуху. Гэта паказуха магутнасьці ўлады. Дэманструюць людзям, што "ўсё ў нас пад кантролем і мы тут самыя моцныя". Вячаслаў Кулік, Радыё Свабода. http://www.svaboda.org/content/article/1826616.html Назад
22.09.2009
Передовиков на «Дожинках» одели в одинаковые костюмы
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 22.09.2009 Передовиков на «Дожинках» одели в одинаковые костюмы Фасон нарядов и цвет галстуков для тружеников села выбирали руководители облисполкомов. В минувшие выходные изо всех областей страны на ежегодный фестиваль «Дажынкі» в Кобрин съехались победители уборочной-2009. Труженики села, все как один, были в черных классических костюмах и белых сорочках, пишет «Комсомольская правда в Беларуси». - Почему вся делегация была одета одинаково? - спросили журналисты в управлении бытового обслуживания населения Минской области. - Каким будет цвет костюма и сорочки передовика, было решено за две недели до «Дажынак» на совещании у руководства Миноблиисполкома. Местные комбинаты бытового обслуживания выехали в районы и взяли мерки у победителей соревнований. Костюмы для передовиков Минской области уже десятый год шьет Слуцкая фабрика. - У всех участников были разные размеры: от 46 до 70, и не под каждую фигуру подойдет приталенный пиджак. Поэтому мы пришли к выводу, что надо делать классический покрой, - говорит директор фабрики Валентина Куделко. - Размеры передовиков мы получили поздно, и работать ателье пришлось с утра до поздней ночи. За пять дней мы сшили 61 костюм! - А цвет костюма и сорочек вы подбираете? - В этом году мы остановились на черной ткани в белую линеечку. Но обычно мы предлагаем облиисполкому несколько вариантов цветовой гаммы костюмов и сорочек. Один год мы сшили серые костюмы. Уже потом на шествии передовиков мы увидели, что серый цвет не смотрится. Его мы решили больше не использовать в работе. Если для тружеников села Минской области шили костюмы под заказ, то для передовиков Могилевской области готовую одежду покупали в магазине. Губернатор и руководство области остановились на однотонных черных костюмах и бордовых галстуках. Хартыя'97. http://charter97.org/be/news/2009/9/22/22144/ Назад
22.09.2009
В регионах уничтожают независимые профсоюзы
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 22.09.2009 В регионах уничтожают независимые профсоюзы Местные власти предлагают представителям профсоюзов закрывать первичные организации. Совет Свободного профсоюза Белорусского получил уведомление из администрации Ленинского района Бреста за подписью руководителя администрации Евтуха о предложении ликвидировать первичную организацию работников Брестского государственного университета имени Пушкина, сообщает «Радыё Рацыя». Причину такого предложения администрация видит в том, что в первичке осталось менее трех человек. Однако председатель совета Свободного профсоюза Белорусского Валентин Лазаренков не согласен с таким предложением, потому что в университетской первичке насчитывается шесть человек, бывших сотрудников университета. «Администрация нарушает закон и в том числе те рекомендации, которые сделаны правительством по плану выполнения условий МОТ, связанных с преференциями на продажу товаров за границу, -- заявляет Валентин Лазаренков. -- Беларусь - единственное европейское государство, которое не имеет этих преференций, потому что нарушает права человека. Это еще раз подчеркивает, что администрации не собираются выполнять рекомендации. Более того, они заинтересованы забрать юридические адреса и не работать с общественными организациями». Напомним, что 31 сентября пятеро сотрудников университета под давлением администрации вуза оставили ряды Свободного профсоюза. В настоящее время совет Свободного профсоюза Белорусского готовит жалобу на имя Александра Лукашенко и премьер-министра Сергея Сидорского. Хартыя'97. http://charter97.org/be/news/2009/9/23/22195/ Назад
20.09.2009
17 верасьня: Pro et contra
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 20.09.2009 17 верасьня: Pro et contra Ці сьвята для беларусаў дзень 17 верасьня? Якія сэнсы ўтрымлівае зварот Аляксандра Лукашэнкі з нагоды гадавіны 17 верасьня 1939 году? Наколькі ў сёньняшнім польскім дыскурсе прысутнічае ўсьведамленьне таго, што цаной працьвітаньня даваеннай Польшчы быў падзел беларускага і ўкраінскага этнасаў? Гэтыя тэмы абмяркоўваюць: філёзаф Валянцін Акудовіч, польскі палітоляг Войцех Бародзіч-Смаліньскі і кіраўнік "Руху за Свабоду" Аляксандар Мілінкевіч. Дракахруст: 17 верасьня 1939 году Чырвоная Армія ўступіла на тэрыторыю Польшчы і праз некалькі дзён, не сустракаючы супраціву, заняла Заходнюю Беларусь і Заходнюю Ўкраіну. Гэтая кампанія была рэалізацыяй сакрэтных пратаколаў пакту Молатава-Рыбэнтропа, сымбалем чаго стаў супольны парад у Берасьці нямецкіх і савецкіх войскаў. Чым былі тыя падзеі для Беларусі: узьяднаньнем, зьбіраньнем разрэзанай па жывым нацыі ці зладзействам двух злачынных рэжымаў, забіраньнем людзей Заходняй Беларусі ў камуністычнае пекла? На Ваш погляд 17 верасьня – гэта для беларусаў, для Беларусі сьвята? Акудовіч: Сапраўды, парад "чырвоных" і "карычневых" у Берасьці стаў сымбалем палітычнага сяброўства Сталіна і Гітлера. Але асабіста я лічу больш сымбалічным той факт, што 2 верасьня 1939 году газэта "Праўда" перадрукавала прамову Гітлера ў райхстагу. Я ня ўпэўнены, што без Заходняй Беларусі ў нас хапіла б "крытычнай масы", каб займець незалежнасьць дзяржавы ў 1991 годзе Для мяне дзень 17 верасьня стаіць у адным шэрагу з днём стварэньня БНР і днём абвяшчэньня незалежнасьці сучаснай беларускай дзяржавы. А па-свойму ён можа і больш значны, прынамсі ў вялікай гістарычнай пэрспэктыве. Бо акрамя надзвычайнай, неймавернай важнасьці таго, гвалтам разарваны народ ізноў стаўся адным цэлым, ёсьць у гэтай падзеі яшчэ адзін вельмі істотны момант. Я ня ўпэўнены, што без Заходняй Беларусі ў нас хапіла б "крытычнай масы", каб займець незалежнасьць дзяржавы ў 1991 годзе. А можа і наагул застацца суб'ектам гісторыі. Разам з тым я не лічу, што гэты дзень мы павінны менавіта сьвяткаваць. Бо нашая радасьць аб'яднаньня Беларусі і беларусаў наўпрост залежная ад вялікай трагедыі палякаў. Гэта радасьць на чужой крыві. І было б зусім не па-чалавечы моцна радавацца ў той дзень, калі ў суседа вялікае гора. Сьвяткаваць гэты дзень – не. Але адзначаць маштабна, з усьведамленьнем таго, што адбылося 17 верасьня 1939 году – дык абавязкова. Дракахруст: Апошнім часам гадавіна пачатку Другой усясьветнай вайны, пакту Молатава-Рыбэнтропа сталі прадметам гарачых спрэчак паміж Расеяй і краінамі Эўразьвязу, пераважна ўсходнеэўрапейскімі. У гэтых спрэчках удзельнічаюць гісторыкі, СМІ, спэцслужбы і палітыкі, у тым ліку і найвышэйшага рангу. Хіба не кульмінацыяй гэтай палемікі сталі выступы кіраўнікоў Польшчы – прэзыдэнта Качыньскага і прэмьера Туска, і расейскага прэм'ера Пуціна на цырымоніі на Вэстэрплятэ. Войцех Бародзіч-Смаліньскі, якімі вам бачацца палітычныя мэты польскіх удзельнікаў цяперашняй дыскусіі аб пачатку Другой Усясьветнай вайны? Гэта аднаўленьне і ўсталяваньне гістарычнай справядлівасьці, умацаваньне нацыянальнага адзінства, аспрэчваньне існых межаў, шлях да матэрыяльных і тэрытарыяльных кампэнсацыяў, або нешта іншае? Бародзіч-Смаліньскі: Мне здаецца, што праблема такая вострая таму, што ўсе гэтыя ацэнкі патрапілі ў рукі палітыкаў. Палітыкі гэтым займаюцца нават больш, чым гісторыкі. Яны хочуць скарыстаць гісторыю для сваіх справаў, таму пачынаецца вялікая гульня, якую скарыстоўваюць ня толькі польскія ўлады, але і расейскія, нямецкія, брытанскія. Мы не чакаем ніякіх кампэнсацыяў, мы чакаем праўды, мы хочам пачуць ад расейскіх і нямецкіх калегаў, сяброў, праўду пра гэтыя падзеі Гэтае гучнае адзначэньне 1 верасьня ў Польшчы зьвязана з тым, што 70-я гадавіна – гэта такі вялікі час, што можна шчыра гаварыць пра падзеі, якія адбыліся тады. Польскі ўрад і польскі прэзыдэнт хацелі вельмі жорстка сказаць спадару Пуціну (а ён быў самы важны госьць на гэтай урачыстасьці), што мы нязгодныя з расейскай вэрсіяй гісторыі. Мы зацікаўленыя ў праўдзе, і мы будзем ваяваць за тое, каб гістарычная праўда перамагла. Мы не чакаем ніякіх кампэнсацыяў, мы чакаем праўды, мы хочам пачуць ад расейскіх і нямецкіх калегаў, сяброў, праўду пра гэтыя падзеі. Нам патрэбная гэтая праўда, бо мы хочам будаваць нашы стасункі ў Эўразьвязе, у Эўропе на гістарычнай праўдзе. Я б, Юры, хацеў пракамэнтаваць ваша ўступнае слова – "Чырвоная Армія ўступіла на тэрыторыю Польшчы і, не сустракаючы супраціву, заняла Заходнюю Беларусь і Заходнюю Ўкраіну". З польскага пункту гледжаньня Чырвоная Армія напала на Польшчу і забрала траціну нашай тэрыторыі. Дракахруст: Аляксандар Мілінкевіч, у артыкуле, прысьвечаным гадавіне 17 верасьня вы напісалі: "У 1939 годзе стала болей СССР, а не Беларусі". Фармальна кажучы, гэта і сапраўды так – Беларусь тады была адно геаграфічным паняцьцем. І пры гэтым яе кроілі абсалютна адвольна: у 1939-м далі БССР Беласточчыну і Вільню, празь месяц Вільню перадалі Літве, у 1944-м Беласточчыну перадалі (вярнулі) Польшчы. Але вось зараз – ці магчыма Беларусі атрымаць Беласток ці Вільню? Ну так – але толькі шляхам вайны. І не было б таго павялічэньня СССР 1939 году – не відаць бы цяперашняй Беларусі яе цяперашняй заходняй часткі. Межы ў Эўропе мяняліся і мяняюцца, кажучы словамі Бісмарка, "жалезам і кроўю". Дык можа ўсё ж варта сказаць дзякуй таварышу Сталіну за 17 верасьня? Мілінкевіч: Мая пазыцыя ня блізкая да таго, каб казаць дзякуй таварышу Сталіну – яна адваротная. Я думаю, што гэта вялікая праблема са шмат якімі праекцыямі. Калі думаць толькі пра тэрыторыю Беларусі, пра тое, што дзьве часткі беларускага народу аб'ядналіся – так, гэта вельмі важная падзея ХХ стагодзьдзя для нашага лёсу. У стратэгічным пляне вельмі важна, што беларусы цяпер у асноўным жывуць у дзяржаве пад назвай Беларусь. Але нельга разглядаць толькі гэта, толькі геаграфію і толькі колькасьць насельніцтва. Ёсьць яшчэ маральныя каштоўнасьці і хрысьціянскія, эўрапейскія каштоўнасьці. І для мяне ўсё роўна 1 верасьня і 17 верасьня – гэта вялікая трагедыя, гэта пачатак вайны. Мы заўсёды павінны думаць пра тое, якой цаной адбываецца тое, што важна для гістарычнай стратэгіі беларускага народу Мы заўсёды павінны думаць пра тое, якой цаной адбываецца тое, што важна для гістарычнай стратэгіі беларускага народу. Цаной крыві? Цаной зьнішчэньня тысячаў людзей? Цаной вынішчэньня ў Заходняй Беларусі эліты? Да гэтага трэба падыходзіць вельмі ўзважана. Там безумоўна ёсьць пазытыў, тое, што беларусы цяпер жывуць разам. Але мне страшна падумаць пра тое, колькі жыцьцяў нявінных людзей было загублена. Дракахруст: У інтэрвію нашаму радыё вядомы беларускі гісторык Анатоль Грыцкевіч заявіў, што "сьвяткаваць 17 верасьня – непрыстойна". Днямі шэраг левых грамадзкіх арганізацыяў зьвярнуліся з прапановай абвясьціць гэтую дату галоўным нацыянальным сьвятам і хаця б проста зрабіць сьвяточным днём. Аляксандар Лукашэнка выступіў у гэты дзень сёлета з адмысловым зваротам, у якім, у прыватнасьці, гаворыцца: "17 верасьня 1939 году пачаўся вызваленчы паход Чырвонай Арміі, мэтай якога была абарона пакінутага на волю лёсу беларускага і ўкраінскага насельніцтва на тэрыторыі Польшчы ва ўмовах нямецкага ўварваньня і разьвязваньня Другой сусьветнай вайны". У звароце таксама адзначаецца: "Нягледзячы на розныя меркаваньні і ацэнкі падзеяў, зьвязаных з гэтай датай, бясспрэчны факт: у выніку ваеннай апэрацыі адбылося ўзьяднаньне штучна падзеленага беларускага народу, што сталася актам гістарычнай справядлівасьці". Тут цікавыя, на мой погляд, тры моманты. Першы – абсалютна савецкая трактоўка: вызвольны паход, кінутае на волю лёсу насельніцтва. Аўтар нібыта застаўся ў нейкіх 1970-х гадах і нічога ня ведае пра сакрэтныя пратаколы да пакту Молатава-Рыбэнтропа, які якраз і кінуў беларускае і ўкраінскае насельніцтва Польшчы, толькі не на волю лёсу, а на волю Сталіна. Другі момант: галоўнае – аб'яднаньне, усё астатняе другаснае. Ну і трэці, які ня ўтрымліваецца ў звароце. 17 верасьня ўлада не зьбіраецца рабіць ні галоўным ні якім бы то ні было сьвятам. Чаму? Толькі каб не пакрыўдзіць Польшчу? Аляксандар, як вы мяркуеце? Мілінкевіч: Ня толькі дзеля таго, каб не пакрыўдзіць Польшчу. Рабіць сьвята на трагедыі, а пачатак вайны – гэта вялікая трагедыя для ўсёй Эўропы і сьвету – я лічу, што гэта амаральна. Дракахруст: Валянцін, зразумелая ваша пазыцыя, зразумелая пазыцыя Аляксандра. Але вось чаму такая пазыцыя Аляксандра Лукашэнкі? Мы чытаем абсалютна "жалезабэтонныя" савецкія фармулёўкі пра 17 верасьня 1939 году – "вызвольны паход", "кінутае на волю лёсу насельніцтва" і г.д. Але чаму пры ўсёй савецкай рыторыцы не падымаецца рука зрабіць гэты дзень дзяржаўным сьвятам? Акудовіч: Тое, што ён скарыстаўся рыторыкай савецкіх ідэолягаў – гэта зразумела, іншай рыторыкі ён пакуль не засвоіў. Ён, уласна кажучы, паўтарыў тое, што 18 верасьня 1939 году пісаў Вячаслаў Молатаў. Паводле Молатава "разьвіцьцё падзей сьведчыць, што Польшча ня можа ўтрымаць сама сябе". Дарэчы, у тым самым нумары была надрукаваная нота паслу Польшчы ў Маскве, дзе заяўлялася, што Савецкі Саюз вырашыў "узяць пад сваю апеку Заходнюю Ўкраіну і Заходнюю Беларусь". Я ня знаўца міжнароднага права, але мне здаецца, што ў такой інтэрпрэтацыі гэта адпавядала міжнароднаму праву. З пункту гледжаньня справядлівасьці гэта выглядала прыгожа, бо Чырвоная Армія зьберагала Заходнюю Беларусь і Заходнюю Ўкраіну ад улады немцаў. Лукашэнка, паўтараючы тагачасныя формулы, робіць выгляд, што пад імі не было вялікага злачынства, якое ўчынілі Гітлер са Сталіным. Мяркую, што ён з гэтага ня цешыцца, як цешыліся ў 40-я гады, калі з нагоды "вызваленьня" ладзіліся імпрэзы і мітынгі. Тое, што ён сёньня не акцэнтуе гэты момант, сьведчыць бадай пра тое, што і ён пачынае разумець гэтую праблему як неверагодна складаную. Лукашэнка цалкам абачліва ізноў інтуітыўна адчувае, што рабіць сьвята з гэтага дня было б не да часу і не да месца Спадар Аляксандар казаў, што ў ёй шмат праекцыяў, я скажу больш рэзка. Гісторыя рэдка бывае справядлівай для ўсіх. На жаль, усе народы і нацыі, асабліва вялікія, якія паўставалі цягам гісторыі, паўставалі на чыейсьці крыві. Вялікая Расея паўстала на вялікай крыві, Вялікая Брытанія паўстала на вялікай крыві і г.д. Але, дзякаваць Богу, пакрысе сьвет мяняецца і, можа, трошкі да лепшага. І сёньня цешыцца са сваёй гістарычнай удачы, калі яна зьвязана з чужой бядой, зь вялікай трагедыяй – ужо мавэтон у палітыцы. І Лукашэнка цалкам абачліва зноў інтуітыўна адчувае, што рабіць сьвята з гэтага дня было б не да часу і не да месца. Дракахруст: Войцех, я да гэтай фармулёўкі ў звароце Лукашэнкі – наконт аб'яднаньня "штучна падзеленага народу". Падзеленага – дык гэта пэўна, а што да штучна – Польшчы землі Заходняй Беларусі былі дадзеныя ня Богам, не спрадвеку. У 1921 годзе Польшча іх атрымала ў выніку перамогі ў вайне з Савецкай Расеяй. У беларусаў пры гэтым ніхто ні пра што не пытаўся. А у 1939 годзе ваенная ўдача была на баку Масквы. Дык можа і сапраўды для беларусаў гэта стала "актам гістарычнай справядлівасьці", як кажа Лукашэнка? Наколькі ў польскім дыскурсе наконт пакту Молатава-Рыбэнтропа і 17 верасьня прысутнічае ўсьведамленьне гэтых двух момантаў: што Заходняя Беларусь і Заходняя Украіна былі фактычна ваенным трафэям Польшчы і што цаной працьвітаньня даваеннай Польшчы было разрываньне беларускага і ўкраінскага этнасаў? Бародзіч-Смаліньскі: Я б хацеў сказаць некалькі словаў пра пазыцыю Аляксандра Лукашэнкі. Мне здаецца, што гэта варта разглядаць у кантэксьце сучаснай палітыкі. З нашага, польскага пункту гледжаньня мяжа, якая ўзьнікла пасьля вайны 1920 году - гэта было вяртаньне прыблізна да межаў Польскага Каралеўства 17 верасьня сёлета было другім днём пасьля вяртаньня Аляксандра Лукашэнкі зь Літвы, гэта была першая краіна Эўразьвязу, якую ён наведаў з афіцыйным візытам. Ён ведае, што 17 верасьня – гэта цяжкі дзень для Літвы, як і для Польшчы. Ягоны першы сказ – пра гістарычныя ацэнкі – быў адрасаваны беларускім вэтэранам – савецкім людзям, якія вельмі прывязаныя да савецкай вэрсіі гісторыі. А вось тое, што ён не зьбіраецца рабіць ніякім сьвятам – гэта дэманстрацыя таго, што ён прагматычны палітык, адкрыты на Захад. Для яго самыя пэрспэктыўныя суседзі – гэта Літва і Польшча. А цяпер наконт "штучнага падзелу ўкраінскага і беларускага народаў". Мы, зразумела, маем гістарычную дыскусію пра 17 верасьня, пра сакрэтныя пратаколы да пакту Молатава-Рыбэнтропа. Але мы ў нашым дыскурсе не пачынаем гісторыю ад 1920 году, калі мы выйгралі вайну з бальшавікамі. З нашага, польскага пункту гледжаньня мяжа, якая ўзьнікла пасьля вайны 1920 году – гэта было вяртаньне прыблізна да межаў Польскага Каралеўства, якое было падзеленае паміж Расеяй, Прусіяй і Аўстра-Вугоршчынай у XVIII стагодзьдзі. Я не спэцыяліст па гісторыі... Дракахруст: Войцех, я Вас перапыню. Мне здаецца, што тут справа ня столькі ў гісторыі, колькі ва ўяўленьні, што ёсьць нейкія правільныя, справядлівыя межы Польшчы. Бародзіч-Смаліньскі: З палякамі вельмі цяжка размаўляць пра гэта. Мы з аднаго боку разумеем, што Польшча перад Другой усясьветнай вайной была дзяржава, якая складалася са шматлікіх этнасаў, і палякі не складалі сярод іх абсалютнай большасьці. Мы разумеем, што цяжка было б утрымаць такую дзяржаву ў сучаснай Эўропе. Але з другога боку з польскага пункту гледжаньня дзяржаватворчы рух быў польскім рухам. Польская дзяржава не ўспрымала беларускі і ўкраінскія рухі, як рухі народаў, якія хочуць атрымаць уласную дзяржаву. Пілсудзкі падтрымліваў Пятлюру, але потым аддаў яго Саветам. Дракахруст: Наступнае пытаньне – пра, так бы мовіць, гістарычныя рэстытуцыі. У шэрагу краінаў Усходняй Эўропы пасьля скіданьня камуністычных рэжымаў быў наладжаны працэс маёмаснай рэстытуцыі – вяртаньня ўласнасьці ранейшым гаспадарам, у якіх яна была адабраная камуністамі. Па-свойму гэта было лягічна – калі перападзел быў несправядлівым і злачынным, справядлівасьць прадугледжвае аднаўленьне status quo. А можа і ў міжнародных стасунках гэтак сама? Калі 17 верасьня – злачынства, дык можа і варта аддаць Заходнюю Беларусь – гэтую сталінскую драпежную здабычу, яе сапраўднаму ўладальніку? А то неяк дзіўна атрымліваецца: мы карыстаемся тым, што лічым нарабаваным, асуджаем рабаўніка, але аддаваць нарабаванае не зьбіраемся. Валянцін, ці гэта правільна? Акудовіч: Зразумела, гэта правакацыйнае пытаньне, хаця і не пазбаўленае глыбокіх сэнсаў. Пасьля падпісаньне Хэльсынскай дамовы аб непарушнасьці межаў гаварыць пра іх зьмены як быццам і не выпадае. Але вы маеце рацыю. Чамусьці ніхто ня хоча аддаваць тое, што ў яго ёсьць. Вы можаце сабе ўявіць, каб сёньняшняя дэмакратычная Польшча ўзяла і аддала нам Заходнюю Беларусь, як населеную этнічнымі беларусамі? Зразумела, што гісторыя ня мае ўмоўнага ладу, але давайце гіпатэтычна ўявім сабе, што не было б 1939 году. Вы можаце сабе ўявіць, каб сёньняшняя дэмакратычная Польшча ўзяла і аддала нам Заходнюю Беларусь, як населеную этнічнымі беларусамі? Ну зразумела ж не. Больш за тое – сёньня яны б усе былі амаль спалянізаваныя, як мы гэта бачым на Беласточчыне. Мы ня можам быць удзячныя Сталіну, як вы сказалі. Тады ўжо трэба быць удзячнымі і Гітлеру і наагул усім пачварам сьвету. Разам з тым беларусы павінны быць удзячныя, што хоць аднойчы гісторыя іх трошкі прылашчыла. Я хацеў бы трохі не пагадзіцца са словамі вельмі паважанага мной спадара Аляксандра, можа, найбольш паважанага мной беларускага незалежнага палітыка. Ён кажа, што прырасла СССР у 1939 годзе. Разам з тым я не магу пагадзіцца з тым, што тады ня стала болей і Беларусі. Беларусі стала ня толькі болей, яна займела іншую якасьць. Зразумела, што палітычна мы не былі самастойным суб'ектам. Але нельга ўсё вымяраць палітычным вымерам. Чалавек, народ, нацыя жывуць, разьвіваюцца ў дзясятках вымярэньняў. І кожнае зь іх па-свойму істотнае. Нягледзячы на тое, што мы разам з палякамі былі падпарадкаваныя Расейскай імпэрыі, а раней супольна ўтваралі рэч Паспалітую, для беларусаў Польшча ніколі не была сваёй, духоўна блізкай краінай. І справа тут не ў палітыцы. Польшча, палякі цалкам належаць да лацінскай цывілізацыі. А беларусы належалі да лацінскай цывілізацыі толькі акрайчыкам. І таму вяртаньне Заходняй Беларусі з кантэксту Польшчы было ня толькі вяртаньнем беларусаў Захаду ў натуральны ім стан і аб'яднаньнем са сваім народам, але і вельмі значным узбагачэньнем Беларусі як цэлага ў самых розных праекцыях – ад геаграфічнай і гістарычнай да культурнай, адміністрацыйнай і гэтак далей. Спадар Войцех зараз сказаў істотную рэч – палякі глядзяць на гэтую сытуацыю зусім інакш. І калі я разумею іх, то мне здаецца, што палякам мяне вельмі складана зразумець. Мне здаецца, што яны і сёньня зь недаверам ставяцца да Беларусі, як такой, як да суб'екту гісторыі і геапалітыкі. Давайце паразумеемся: пакуль палякі ня прымуць, з пэўнымі карэкцыямі і са сваім разуменьнем, нашае права хацець быць цэлымі, хацець быць народам, культурай, дзяржавай, непаразуменьне будзе захоўвацца. Добра, што мы гэтую падзею, якая паўстала на крыві палякаў, разумеем так, як разумеем. Але і палякам трэба зразумець, што гэта для нас падзея. Іх бяда, але для нас – вялікая падзея. Мілінкевіч: Сапраўды, утварэньне беларускай дзяржавы – гэта вельмі складаная гісторыя. Але я падзяляю пункт гледжаньня, што ВКЛ – гэта і нашая дзяржаўная гістарычная спадчына. На вядомай гравюры Гродна канца XVI стагодзьдзя, якая ўвайшла ва ўсе энцыкляпэдыі тагачаснай Эўропы, былі надпісы – царква руская і царкава польская. Так гэта разглядаў нямецкі мастак. Барацьба за нацыянальную ідэнтычнасьць ішла зь сярэднявечча. Апошнія тры месяцы я прабыў у сваёй вёсцы Бершты і шмат размаўляў зь мясцовымі жыхарамі сталага веку. Барацьба за беларускую дзяржаву была нават у вёсцы, я ўжо не кажу пра Горадню ці іншыя гарады. У Берштах напачатку 1920-х гадоў беларусы вельмі моцна змагаліся за тое, каб усё ж была БНР. Каля 200 хлопцаў з гэтай вёскі пайшлі ў лес і была беларуская нацыянальная "партызанка". Пазьней яны зразумелі, што наўрад ці гэта зробіцца, і патрабавалі проста культурнай аўтаноміі, пісалі тэлеграмы Пілсудзкаму. І гэтая барацьба была нават сярод сялянаў. Гэтае жаданьне сфармавалася праз стагодзьдзі. Можа, некаторыя суседнія краіны гэта не заўважаюць. Вельмі важна, каб зараз і тым больш у будучыні гісторыкі суседніх краінаў – Польшчы, Літвы і Беларусі селі разам і паспрабавалі выпрацаваць хаця б блізкія канцэпцыі інтэрпрэтацыі гісторыі. Бо цяпер яны амаль супрацьлеглыя. Таму думкі насельніцтва памежных краінаў наконт нашай агульнай культурнай і гістарычнай спадчыны вельмі адрозьніваюцца. Юры Дракахруст, Радыё Свабода. http://www.svaboda.org/content/transcript/1827945.html Назад
20.09.2009
Берасьце пасьля параду 39-га: "Ананасы былі, а тут і солі ня стала".
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 20.09.2009 Берасьце пасьля параду 39-га: "Ананасы былі, а тут і солі ня стала". Што памятаюць у Берасьці пра сумесны парад нямецкай і савецкай арміяў? Пра падзею 70-гадовай даўніны мы гаварылі з краязнаўцай зь Берасьця, сузаснавальніцай грамадзкага аб'яднаньня "Стары горад", Ірынай Лаўроўскай. Сумесны парад частак нямецкай і савецкай арміяў адбываўся з нагоды перадачы горада і яго знакамітай крэпасьці пад уладу СССР. Гэтую падзею называюць самым спрэчным парадам Другой Сусьветнай вайны, па-рознаму трактуюць яго зьмест. Сьведчаньнямі засталіся ня толькі фатаграфіі з вывешанымі побач нямецкай свастыкай і чырвонай зоркай, ня толькі кадры фотакронікі, але і ўспаміны галоўных герояў параду – нямецкага генэрала Гудэрыяна і савецкага камбрыга Крывашэіна. Кар.: Каб зразумець абставіны таго параду, давайце згадаем, што Берасьце і Берасьцейскую крэпасьць у верасьні 39-га ад немцаў абаранялі яшчэ палякі. Нямецкі генэрал Гудэрыян успамінаў, колькі крыві тады каштаваў штурм крэпасьці і тое, што ў гэтыя дні нават загінуў ягоны ад'ютант. Пасьля штурму, паводле тагачаснага пагадненьня, гэты здабыты горад трэба было перадаць Саветам… Лаўроўская: Безумоўна, гэта была абарона годная, абарона сур'ёзная. Трэба згадаць, што немцы ўвайшлі ў крэпасьць пасьля таго, як адтуль цалкам выйшаў увесь гарнізон польскі, і немцы ўлічылі гэты свой досьвед штурму крэпасьці. Палякі забарыкадавалі ўваходы ў крэпасьць сваімі танкамі, і немцы некалькі дзён проста не маглі ўвайсьці. Была сапраўдная абарона, такая, як і ў 41-м годзе. Кар.: Што ж уласна адбылося 22 верасьня – сумесны парад савецкай арміі з нацыскай арміяй або, як настойваюць некаторыя аўтары, проста ўрачыстая перадача тэрыторыі? Немцы адыходзілі, Саветы прыходзілі і проста ў горадзе спаткаліся? Лаўроўская: Перадусім трэба згадаць дэфініцыю, што ж такое вайсковы парад – а гэта ўрачыстае праходжаньне войскаў, вайсковай тэхнікі, гэта масавае мерапрыемства, і ўсе гэтыя чыньнікі, безумоўна, былі ў Берасьці. А што датычыць сумеснага ці несумеснага парада, то відавочна, што Крывашэін і Гудэрыян разам прымалі парад, і перад імі ва ўрачыстым выглядзе праходзілі прадстаўнікі дзьвюх армій . Таму тут ўжо ніхто не сумняецца, прычым мы ў Берасьці гэта ведалі ад дзяцінства. Жылі людзі, і яшчэ жывуць, якія бачылі гэты парад, яны распавядаюць пра гэта. Я доўгі час зьяўялася старшынёй грамадзкага аб'яднаньня "Стары горад", у гэтую арганізацыю ўваходзілі людзі, якія былі сьведкамі гэтых падзей. Напрыклад, наш сябра Мар'ян Дардэй, які зараз жыве ў Варшаве, бачыў гэта ўсё, шмат пра гэта распавядаў. Тое, як успрымаўся прыход Чырвонай арміі ў Беларусь у 39-м годзе, гэта прыгадвае тое чаканьне, што хтосьці прыйдзе і нас вызваліць ад нашага ліха. Але калі хто і прыходзіў, то нашае ліха ад нас не забіраў. Старажылы, якія ў той час былі яшчэ дзецьмі, успамінаюць у асноўным розьніцу, як выглядалі арміі, наколькі нямецкая арміія была вышкаленая і дагледжаная, прыгожая – і скураныя рамяні, і абутак, успамінаюць нават падкладку ў шынялі Гудэрыяна, што яна была чырвоная... А тая армія, да якой прыхільныя былі людзі зь Берасьця (да 1918га году Брэст быў пад уладай Расейскай імпэрыі, людзі памяталі яшчэ Расею сталыпінскую) – гэтая армія вярнулася сюды, у Берасьце проста ў жахлівым стане. Людзі згадваюць, як выглядалі гэтыя жаўнеры, як яны былі апранутыя , што гэта былі бедныя і запалоханыя людзі. Адна мясцовая жанчына, якая ўжо памерла, Раіса Шырнюк, згадвала, што яна бачыла, як адна дзяўчына падскочыла да аднаго з савецкіх жаўнераў са словамі: "Родненькія, саколікі!" – і гэты жаўнер яе адкінуў і сказаў: "Убірайся, цётка!" Гэта вельмі ўразіла публіку, што назірала за ўсім гэтым. Успамінаюць таксама, што вельмі хутка зьнікла ўсё з крамаў: горад быў даволі багаты, і ананасы на паліцах стаялі, а тут нават солі ня стала... Кар.: Вы, напэўна, знаёмыя з архіўнымі здымкамі той падзеі – якія вуліцы, якія мясцовыя дэталі вы можаце распазнаць? Лаўроўская: Для нас гэта не зьяўляецца такой таямніцай. На ўсіх здымках мы выдатна бачым і Нацыянальны банк на вуліцы Уніі Любельскай тады, а зараз Леніна, і будынак аблвыканкаму сёньняшняга, літаральна ўваход. Гэта фактычна плошча Леніна. Яна тады не была яшчэ плошчай, але мы яе пазнаем: наступны будынак гэта Берасьцейскі парафіяльны касьцёл. Кар.: Якая можа быць уласна беларуская ацэнка гэтай падзеі, наколькі важна ведаць гэты сюжэт для разуменьня вытокаў і вынікаў той вайны? Лаўроўская: Я б сказала, што мы павінны стаць перад праўдай, мы павінны гэта ведаць, зразумець і нават абмеркаваць – што гэта было. Але, напэўна, я лепш за Янку Купалу не скажу: ніхто нас ад нашага ліха ня вызваліць. Бо тое, як успрымаўся гэты парад, як успрымаўся прыход Чырвонай арміі ў Беларусь у 39-м годзе, гэта прыгадвае тое чаканьне, што хтосьці прыйдзе і нас вызваліць ад нашага ліха. Але калі хто і прыходзіў, то нашае ліха ад нас не забіраў. І цяпер частка нашых грамадзянаў чакае, што хтосьці нас вызваліць ад нашага ліха. І таму гэты парад мы мусім абмеркаваць, убачыць на свае вочы, паслухаць, як гэта было і самі пачынаць думаць пра тое, як мы будзем жыць далей, якую мы будзем мець замежную палітыку і як актыўна, а можа часам і агрэсіўна, ставіцца да інтарэсаў, якія нам прапаноўваюць звонку. Алена Ціхановіч, Радыё Свабода. http://www.svaboda.org/content/article/1828257.html Назад
20.09.2009
"Берасцейская вясна" спадзяецца на рэгістрацыю
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 20.09.2009 "Берасцейская вясна" спадзяецца на рэгістрацыю У Берасці адбыўся ўстаноўчы сход праваабарончага грамадскага аб'яднання "Берасцейская вясна". Ён быў патрэбен для чарговай спробы зарэгістраваць аб'яднанне. Прысутнічала 14 чалавек з усёй Берасцейскай вобласці. Устаноўчы сход прайшоў строга па пратаколу. Мерапрыемства прыцягнула асаблівую ўвагу тым, што людзі, якія абараняюць (а многія з прысутных праваабаронцы са стажам) і далей жадаюць абараняць парушаныя правы грамадзян, не першы раз з'язджаюцца ў Берасце на ўстаноўчы сход. Як аб гэтым сведчаць праваабаронцы Уладзімір Вялічкін з Берасця і Сяргей Гоўша з Баранавіч. - Гэтым разам мы праводзім 5-ты ўстаноўчы сход. Спадзяемся, што апошні. - У чарговы раз, я ўжо не памятаю ў каторы, мы збіраемся ў Берасці і робім спробу (ну я так думаю, што гэта ўжо апошняя спроба) зарэгістраваць "Берасцейскую вясну". Калі нам далі гэтую апошнюю надзею, мы яе выпрабуем, паглядзім, як улада падрыхтавалася і ці змогуць яны нас зарэгістраваць. Гэтыя 14 чалавек не паленаваліся 5-ты раз прыехаць на ўстаноўчы сход, таму што спадзяюцца на станоўчае вырашэнне справы. Як сказаў Уладзімір Малей, калі яны выправяць памылку, якая была мінулым разам не па іх віне, то падстаў для адказа не будзе. А вось берасцейскі праваабаронца Юрась Жыдовіч і кобрынскі - Алесь Мех настроены песімістычна. Яны лічаць, што спрабаваць, канешне, трэба. Але пры гэтай уладзе яны не будуць зарэгістраваны. Усе праваабаронцы ўпэўнены, што іх дапамога патрэбна людзям. Па словах берасцейскага праваабаронцы Пятра Несцяровіча, выкананне неблагіх беларускіх законаў жадае быць намнога лепшым. Ганна Васілевіч, Радыё Рацыя. http://racyja.by/news/materyyaly/sotsyum/19597.html Назад
20.09.2009
На Берасцейскую трасу будуць сядаць баявыя самалёты
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 20.09.2009 На Берасцейскую трасу будуць сядаць баявыя самалёты Пасадку баявых самалётаў на аэрадромны ўчастак дарогі (АУД) у межах аператыўна-стратэгічных вучэнняў "Захад-2009" плануецца выканаць 25 верасня. Пра гэта БелаПАН паведамілі ў камандаванні ВПС і войскаў СПА Узброеных сілаў Беларусі. На ўчастак аўтадарогі Берасце — Менск — мяжа РФ намечана пасадзіць Су-25 206-й штурмавой авіяцыйнай базы (Ліда, Гарадзенская вобласць) і МіГ-29 927-й знішчальнай авіябазы (Бяроза, Берасцейская вобласць). Упершыню ў гісторыі Узброеных сілаў Беларусі пасадка на АУД была выкананая 14 красавіка 2007 года двума штурмавікамі Су-25. 2 жніўня таго ж года ўпершыню была здзейсненая пасадка на аэрадромны ўчастак дарогі цяжкага знішчальніка Су-27. Хартыя'97. http://charter97.org/be/news/2009/9/22/22149/ Назад
20.09.2009
Пенсіянеру забаранілі пратэставаць супраць абыякавасці чыноўнікаў
tyle="margin-top: 0; margin-bottom: 0"> 20.09.2009 Пенсіянеру забаранілі пратэставаць супраць абыякавасці чыноўнікаў 73-гадовы Павал Казлоў падаў заяўку ў гарвыканкам на пікетаванне, каб прыцягнуць увагу жыхароў Берасця да праблемы бяздушнага стаўлення чыноўнікаў да зваротаў грамадзянаў, а таксама парушэнняў з іх боку заканадаўства. Падставай для публічнага выражэння свайго меркавання паслужылі 50 накіраваных Казловым зваротаў у розныя інстанцыі аб неправамерным, на яго погляд, рашэнні Міністэрства юстыцыі, на падставе якога ён у 2007 годзе быў пазбаўлены ліцэнзіі на правядзенне аўтатэхнічных экспертызаў (ацэнка транспартных сродкаў). Прычынай пазбаўлення паслужыла тое, што Казлоў два разы аказаў аднаму з судоў Берасця экспертную паслугу, не пазначаную ў ліцэнзіі. Пры гэтым заканадаўствам прадугледжваецца, што суд сваім пастанаўленнем можа прыцягваць да такіх працаў на разавай аснове грамадзянаў без ліцэнзіі, якія маюць спецыяльныя веды. Усе яго звароты, лічыць Казлоў, па сутнасці не разглядаліся чыноўнікамі, а перанакіроўваліся ў іншыя арганізацыі. У канчатковым выніку яны траплялі для разгляду ў орган, які пазбавіў яго ліцэнзіі. Пенсіянеру было адмоўлена ў арганізацыі пікету на той падставе, што паводле заяўкі акцыю планавалася правесці не ў месцы, вызначаным для такіх мерапрыемстваў, якім з'яўляецца стадыён «Лакаматыў». «Выказваць пратэст на гэтым стадыёне бессэнсоўна. Ён за глухім бетонным плотам, людзей там практычна няма», — адзначыў БелаПАН праваабаронца Раман Кісляк. Павал Казлоў мае намер абскардзіць адмову ў судзе. Хартыя'97. http://charter97.org/be/news/2009/9/23/22184/ Назад
<< Старонкі: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 ... 44 >>